خداوندا. شروع می کنم با یاد تو و با درخواست یاری تو

 که تنها تو عالم و قادر بر هر عملی هستی.

به امید رسیدن به رضایی تو .

هرچند بار گناه سنگینی دارم.

هرچند که شرمگینم از حضور در برابر تو.

هر چند که نام انسان مرا لایق نیست.

اما هرچه هستم همینم . بیهوده و  ناچیز در درگاه تو ....

 می دانم که نمی دانم و می دانم که بدترینم .

می خواهم که بدانم و می خواهم که بهترین باشم.

و تو خود گفتی : بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.

اکنون می خوانم تو را با نامهایت :  یا ارحم الراحمین !   یا سریع الرضا !   یا رب !

 یا اله العاصین ! (ای خدای گنه کاران!)

^{پشیمانم از هرچه کرده ام . از هرسر کشی و نافرمانی که نسبت به فرمان تو انجام داده ام. توبه می کنم که تو بخشاینده ای.}

هرچند که ناپاکی هایم بسیار است اقیانوس پاک کننده رحمت تو عظیم.

و هرچند که ظلم من به خود و همنوعانم  بزرگ بوده اما

کهکشان بی انتهای مهربانیت ،هرسیاهی را ناپدید می سازد.

 تو برای رحم به من دنبال بهانه می گردی و من برای ظلم به خود  .

اما رحم تو کجا و ظلم من کجا .....

به درگاهت چشم دارم و تا درنیابی مرا نخواهم رفت ......

تو خود گفتی که :

اگر آنان كه از من روى گردانيده‏اند، مى‏دانستند كه چه قدر منتظر آنان هستم،

 از شوق مى‏مردند.

اکنون ای عزیز من ! ببین ! من به سوی تو روی گردانده ام.

الهی به امید تو .....